Franciszek Jan Kasprowicz urodził się 28 września 1916 roku w miejscowości Sieraków, w powiecie biłgorajskim, jako syn Jana i Rozalii z domu Krasnych. Wychowywał się w tradycji rzymskokatolickiej, a przed wybuchem wojny zajmował się rolnictwem w rodzinnych stronach. Jego droga żołnierska rozpoczęła się 4 listopada 1937 roku, kiedy to został wcielony do służby czynnej w Wojsku Polskim, trafiając do 12. Pułku Ułanów Podolskich. To właśnie w barwach tej jednostki stawił czoła niemieckiej agresji we wrześniu 1939 roku, uczestnicząc w ciężkich walkach opóźniających pod Częstochową.
Po klęsce wojny obronnej 1939 r.Franciszek przeszedł prawdziwą katorgę. Został aresztowany przez sowietów 19 września 1939 roku we Włodzimierzu, co zapoczątkowało dramatyczny okres jego zesłania. Jako jeniec i więzień przeszedł przez trzy obozy: w Zaporożu, Siewieżłdorłag oraz Juży. Dopiero na mocy układu Sikorski-Majski odzyskał wolność i 5 września 1941 roku w Tatiszczewie wstąpił do formujących się na wschodzie oddziałów Polskich Sił Zbrojnych pod dowództwem generała Władysława Andersa. W tym czasie Franciszek podnosił swoje kwalifikacje techniczne, zdobywając uprawnienia na przeróżne pojazdy mechaniczne, w tym czołgi. Został przydzielony jako strzelec celowniczy do IV plutonu w 3 szwadronie 2 Brygady Pancernej. Podczas intensywnych walk wsławił się zniszczeniem „Horneta” – groźnego niemieckiego niszczyciela czołgów – za co otrzymał awans na stopień starszego ułana.
Prawdziwy chrzest bojowy w strukturach II Korpusu Polskiego na froncie włoskim przeszedł jako żołnierz 1. Pułku Ułanów Krechowieckich. Jako doświadczony strzelec i pancerniak brał udział w najważniejszych operacjach korpusu, wykazując się nieprzeciętną odwagą. Jego szlak bojowy wiódł przez pola bitewne Castelfidardo, Osimo, Ankony oraz Bolonii. Szczególnym hartem ducha wykazał się podczas forsowania rzeki Senio. Cena, jaką zapłacił za wolność, była wysoka – Franciszek Kasprowicz był dwukrotnie ranny. Pierwszy raz, 30 czerwca 1944 roku pod miejscowością Costanza, odniósł ranę postrzałową prawego uda, natomiast niespełna rok później, 14 kwietnia 1945 roku doznał bolesnego stłuczenia podudzia. Za swoje czyny i wybitne męstwo wykazane w boju, zwłaszcza podczas bitwy o Ankonę, został 29 września 1944 roku uhonorowany najwyższym polskim odznaczeniem wojskowym – Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. Ponadto jego zasługi doceniono Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino, Medalem Wojska oraz brytyjskimi odznaczeniami kampanijnymi: Gwiazdą za Wojnę 1939–45 i Gwiazdą Italii.
Po zakończeniu działań wojennych Franciszek Kasprowicz nie zdecydował się na powrót do rządzonej przez komunistów Polski. W grudniu 1946 roku wstąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia, co miało przygotować go do życia cywilnego na obczyźnie. Osiadł w Wielkiej Brytanii, w okolicach Rotherham, gdzie podjął ciężką pracę jako górnik, mieszkając początkowo w hostelu robotniczym. W trakcie swojej powojennej adaptacji nadal wykorzystywał zdobyte w wojsku umiejętności techniczne, posiadając m.in. uprawnienia do prowadzenia pojazdów ciężarowych. 22 stycznia 1952 roku sfinalizował proces naturalizacji, przyjmując obywatelstwo brytyjskie. Zmarł 20 grudnia 2010 roku, jego grób znajduje się w Worthing w Anglii.
Lokalizacja grobu: